علماء منقول وامناء معقول واقاويل گفته اند، در معنى قران عاشر كه در اول قصيده امام يحيى اعقب رضى الله عنه ذكر كرده است كه:

احذر بنى من القران العاشر، از ان قران حذر فرموده است ونصف قران كه در آخر قصيده ذكر آن كرده است وآنرا [1] علامت آخر شدن دولت كفار مغل نهاده، بعضى گفته اند كه اين قران عاشر، آن قرانى بود، كه علويين زحل ومشترى را از مثلثه [2] ارضى، بعد از ده قران نقل افتاد [ه] به مثلثه [3] هوائى، ومعهود قرانات آنست، كه در [هر] مثلثه دوازده قران باشد، در دويست وچهل سال هر قرانى بيست سال وعلويين در شهور سنه ثلاث وعشرين نقل كردند از مثلثه ارضى به مثلثه (10) هوائى. اگر قرار معهود بودى، بايستى كه قران در جدى [4] بودى، واول قران دهم در سنه اثنى وستمائة بود، همان سال خروج چنگيز خان بود در زمين طمغاج (و) چين وفتنه او در آخر سنه ست عشر [5] وستمائة بر زمين عجم وخراسان رسيد. والله اعلم.

بعضى از علماء چنين روايت كردند: كه مراد ازين قران قرن است، وتمامت قرنى را هفتاد سال ميگيرند [6] بحكم حديث مصطفى صلّى الله عليه وسلّم كه اعمار امتى ما بين الستين الى سبعين [7] وكلمه الى نهايت وغايت راست پس تمام قرن هفتاد سال باشد، واين قول موافق اهل نجوم است، كه تمامى [8] ترتيب كوكب سبعه هر مولودى را (به) هفتاد سال منتهى گردد، باز دور ترتيب بقمر بازگردد، واين طبقات بيان آنرا احتمال نكند، پس بنابرين قول، اتمام دولت آن طايفه مى بايد در سنه تسع وخمسين وستمائة [يا در سنه ستين و] يا در احدى وستين باشد چنانچه از كفار اثر نماند، وآنچه امام ربانى [رضى الله عنه] گفته است، از اسرار نبوت است [9] واز معانى حروف قرآن مجيد ويقين كه اين چنين اسرار خود القا نتوان كرد، پس يقين شد، كه چون كه شاگرد أمير المؤمنين على رضى الله عنه (بود، از حضرت شنيده باشد) وأمير المؤمنين رضى الله عنه از پيغام بر (صلّى الله عليه وآله وسلّم، آن اسرار) شنيده باشد، وباتفاق علماء تفاسير أمير المؤمنين (و امام المتقين)