من فتنة افطس الانوف كانهم [1] ... سيل طماء [2] او كالجراد الناشر
از گروهى پست بينى [3] كه لشكر ايشان سيلى است بر شكل ملخانند پراكنده [4]
حرف العيون [5] ترونهم فى ذلة ... كم قد اذلوا من مليك قاهر [6]
تنگ چشمانى [7] كه ايشان را در خوارى بينى، اما چند گه خواركننده پادشاهان قاهر را [در دنيا] [8]
ما قصدهم الا الدماء كأنها [9] ... ثأر لهم من كل ناه آمر [10]
نباشد پيش نهاد ايشان مگر خونهاى خلق، گوئى از آدميان [11] كينه مى كشند، از جمله مهتر وكهتر
سيريك خوارزما يعود منابتا ... للعشب ليس لاهلها من قابر
زود باشد [كه] بنمايد ترا خوارزم كه گردد مرغزار پر گياه ونباشد كسى كه خوارزميان را در گور كند [12]
وكذا خراسان (و) بلخ بعدها ... وهرات تؤخذ بعد اخذ نشاور
وهمچنين خراسان وبلخ پس از ان خراب شود، وهرى گرفته شود، پس از گرفتن [ولايت] نشاور
[1] اصل: من فتنه فطش مط: من فتنه القطش، ولى افطس آنست كه بينيش پچق وپست باشد،
[2] مط: طما اصل: طماء از ماده طمو وطمى كه بمعنى ارتفاع وپرى آب نهر است (المنجد)
[3] اصل: لست؟
[4] مط: لشكر ايشان است سيلى وملخانند پراكنده شد.
[5] مط: صرف، حرف، ميل وكجى است.
[6] اصل: گم قدر اذالوهن؟
[7] اصل: تنگ چشان كه
[8] مط: اما چندگاه خوار كنند پادشاهان قاهر را
[9] اصل:
الى الدنيا
[10] اصل:
تار لهم من كل تاء امر؟
ولى ثار طلب خون مقتول وقصاص است (المنجد)
[11] مط: خلق كه از آدميان كينه مى كشند از جمله كهتر ومهتر
[12] اصل: ونباشد خوارزميان را كسى در گور كند