[1] فرستاد، كه من بغداد را به كمتر از يك هفته بگرفتم، وتو قلعه خوردى را درين مدت دراز نمى توانى گرفت، پسرش جواب فرستاد كه بغداد را به غدر گرفتى، واينجا مرا تيغ مى بايد زد، هر روز چندين مرد هلاك مى شود، اين موضع را بر بغداد قياس نمى بايد كرد، چون اين پيغام به هلاو [2] رسيد، فرمان داد، كه پسر را بگوييد، كه از نظر من ترا دور بايد بود، والا هر آئينه ترا بكشم سوگند خورد وگفت: كه من اين قلعه را بسه روز بگيرم، پس به تعجيل تمام (به) طرف ميافارقين آمد وجنگ در پيوست، هر روز بر قرار ما تقدم چند مرد سپيد پوش [و] دستار بند، بيرون مىمدند، وزيادت از دويست وسيصد كافر بدوزخ ميفرستادند، بسه روز جنگهاى سخت كرد، بعد از سه روز ديگر همانجا مقام كرد، وجنگهاى سخت فرمود، چنانچه بقدر ده هزار كافر ديگر بدوزخ رفت، هلاو گفت اين قلعه از ان تنگرى است، اكنون شما را آزاد كردم اما يك التماس دارم، وآن آنست، كه سواران سپيد پوش را بمن نمائيد تا در نظر آرم، كه ايشان چه گونه مردان اند؟

چون اين پيغام باهل قلعه رسيد، سوگند غلاظ ذكر كردند: كه چنانچه شما ايشان را نمى دانيد، ما نيز ايشان را نمى شناسيم وما را معلوم نيست كه ايشان كيانند؟ هلاؤ گفت: اكنون از بهر تنگرى يك هزار اسپ ويك هزار ستور [3] ويك هزار گوسپند، شما را صدقه ميدهم معتمدان بيرون فرستيد تا در تصرف خود آرند، اهل قلعه گفتند، ما را بصدقه تو احتياجى نيست وما هيچ كس بيرون نخواهيم فرستاد، اگر ترا مى بايد اينجا فرست، ولا جمله بدوزخ فرست، چنان (چه) تقرير كردند، كه آنقدر مواشى واسپ وستور آنجا بگذاشت وبرخاست، وبطرف موضعى رفت كه آن مرغزار را صحراى موش گويند، بآب سياه وگل تيره.

بعضى چنان تقرير كردند: كه او را با لشكر شام مصاف شد، منهزم گشت وبا همه لشكر نيست گشت وبدوزخ رفت، وبعضى روايت مى كنند كه ملك ناصر حلب، از جمله لشكر شام وحلب وفرنگ استمداد نمود، وبا او لشكر گران جمع شد، تا بدين تاريخ هلاو ملعون بديشان مشغول است،