كند وبدار الخلافه آيد، ملك ناصر [1] موافقت مدد نمود، پسر ملك شهاب الدين غازى با حشم خود تمامت سوار وپياده عزيمت بغداد كرد ودر اثناء راه از واقعه بغداد وشهادت [يافتن] امير المؤمنين خبر يافت به تعجيل تمام باز گشت وحصار وشهرها را مستحكم [2] كرد وصحرانشينان ولايت خود را خبر داد تا جمله بمواضع حصين پناه جستند وخود به قلعه ميافارقين در آمد ومستعد غزو وجهاد بنشست، واين قلعه [3] ميافارقين شهرى است محصر وبر شمال او كوهيست بس با رفعت وبر بالاى آن كوه ديريست كه آنرا مرقومه گويند موضع متبرك است واز بالاى آن كوه آبى بزرگ بيرون مىيد ودر شهر تگابى است كه آب دران ميرود، وجنوبى آن شهر باغهاست وشرقى او مقابر است واين شهر تل ربض وفصيل دارد چون هلاو دل از كار بغداد فارغ كرد، پسر خود را با جميع لشكر مغل بولايت او فرستاد، جماعه كفار بدر قلعه ميافارقين آمدند وحصار دادند، وجنگ آغاز نهادند ومدت سه ماه زيادت بر (در) آن قلعه جنگ سخت كردند وبسيار كشته وخسته شدند وبدوزخ رفتند، والله اعلم

حديث كرامت مسلمانان ميافارقين [4]

ثقات عرب وعجم چنين روايت كنند [5] كه در مدت سه ماه پسر هلاؤ بر در قلعه ميافارقين جنگ كرد (هر سنگ و) منجنيق كه از لشكر كفار بطرف حصار انداختند، باز گشت وبر سر كفار فرود آمد. تا از طرف موصل منجنيق نامدار بياوردند ودر روز اول از قلعه، آتش ونفط در سنگ تعبيه كرده انداختند، وآن منجنيق بسوخت، درين مدت اند ماه، كه بر در قلعه جنگ بود، هر روز بقدرت آفريدگار تعالى وتقدس، بيك روايت هفت سوار، وبيك روايت شش سوار، وبروايت ديگر كمتر ازين، با جامهاى سپيد پوشيده، دستار بند از قلعه، بيرون مىمدند، وبر لشكر كفار ميزدند، صد ودويست كافر را بدوزخ ميفرستادند، وهيچ تير وتيغ ونيزه كفار، آن سواران سپيد پوش را مضرتى نمى رسانيدند، تا بقدر ده هزار مغل از ان جماعت بدوزخ فرستادند، هلاؤ بر پسر ايلچيان