خدمت منكوخان كرد، واز وى تشريف خاص يافت وسبب ان بود، كه در مجلس شراب خوردن پسر ملك شهاب الدين غازى را خمر فرمود، او امتناع نمود ونخورد، منكوخان سبب امتناع ازو [به] پرسيد جواب داد كه در دين مسلمانى حرام است ومن خلاف دين خود نكنم، منكوخان را اين سخن خوش آمد قبائى پوشيده بود هم در مجلس به وى داد واعزاز كرد وازين معلوم مى شود كه صلابت در دين مسلمانى به همه مواضع مفيد ميباشد نزديك كافر ومسلمان.

القصه چون هلاو نامزد مملكت ايران شد، منكوخان فرمان داد تا ملك الكامل با هلاؤ بطرف عجم باز آمد [1] [چون] بديار (بكر) عراق رسيدند وهلاؤ را بزحمت دادن بغداد عزيمت مصمم شد، ملك الكامل پسر ملك شهاب الدين غازى را فرمود كه از ولايت خود هفت هزار سوار وبيست هزار پياده بايد كه بدر بغداد بيارى ومدد نمائى، پسر ملك شهاب الدين گفت: حد لشكر من اين قدر نباشد (كه) دو هزار يا سه هزار سوار وپنج شش هزار پياده بيش (حاضر) نتوانم كرد، هلاؤ در طلب سوار بيشتر غلو نمود، ملك الكامل بر جواب اصرار كرد وبا وزير خود كه مسلمان [2] بود از معارف سمرقند در سر گفت: مرا چنان مى نمايد كه كامل عصيان در سر دارد وبا موافق نيست او را مى بايد كشت.

وزير مسلمان سمرقندى را با ملك الكامل محبتى بود او را ازين قصه وانديشه در سر خبر كرد ملك الكامل ديگر روز به نزديك هلاؤ رفت واجازت شكار خواست، اجازت يافت از ان موضع بيرون آمد [3] با هشتاد سوار خاص خود از لشكر كفار به تعجيل بيرون رفت وبطريق ولايت خود براند چنانچه به هفت روز بولايت خود رسيد وجمله شحنگان مغل را فرمان داد تا به پنج ميخ بر ديوارها زدند يك ميخ مهلك بر پيشانى وچهار ميخ بر دست وپاى، چون از غيبت او سه روز بگذشت هلاو را از حال رفتن او معلوم شد سوار ولشكر در عقب او فرستاد او را در نيافتند باز گشتند. چون ملك كامل [4] پسر ملك شهاب الدين بسر ولايت خود رسيد [به] نزديك ظهير الدين الناصر [5] كسان فرستاد ومدد طلبيد تا به لشكر خود ضم