[1] طايفه كه بديگر بلا داند خروج كنند واو را خلاص دهند (و) ترا كه هلاويى، زنده نگذارند. هلاؤى ملعون ترسيد [2] كه اگر خليفه زنده بماند، خروج مسلمانان شود [3] واگر به تيغ كشته شود چون خون او بزمين [4] برسد زلزله در زمين افتد وخلق هلاك شوند. قصد كشتن أمير المؤمنين بنوعى ديگر كرد، بگفت: تا او را در (محافظت) جامه خانه پيچيدند ولگد بر تن مبارك او زدند تا هلاك شد، رضى الله عنه وارضاه. وأمير المؤمنين ابو بكر پسرش را، وامير علم [5] سليمانشاه را شهيد كردند تا جمله [امراء] ملوك حضرت خلافت. مگر پسر (خرد) أمير المؤمنين را.

و جمله خزاين بغداد كه حصر وعدد [6] آن اموال در حوصله تحرير قلم ودايره تقرير بنى آدم نگنجد برگرفت از [7] نقود وجواهر وظرايف ومرصعينه [8] [و] جمله را به لشكرگاه خود برد، آنچه (از نقود) لايق منكوخان بود با بعضى از جوارى وحرم خليفه ويك دختر خليفه بطرف تركستان روان كرد وبعضى بوجه تحفه وقسمت به نزديك بركاء مسلمان فرستاد وبعضى نگاه داشت.

[و] ثقات چنين روايت كردند: كه آنچه به بركا فرستاد قبول نكرد وفرستادگان هلاو را بكشت، وخصومت بر كاو هلاو (بدين سبب) قايم شد، وآنچه به نزديك منكوخان فرستاد، چون آن اموال ودرمها، بشهر سمرقند رسيد، دختر خليفه رضى الله عنها از فرماندهى كه بر سر ايشان موكل بود اجازت طلبيد، كه يكى از اجداد مرا روضه در سمرقند است يعنى قثم بن عباس رضى الله عنه تا او را زيارت كرده آيد اين موكل فرمانده او را اجازت داد، آن معصومه رضى الله عنها بسر روضه قثم بن عباس رفت وشرايط زيارت بجا آورد ودو ركعت نماز بگزارد، وروى بر [9] زمين نهاد ودعا كرد: كه خداوندا! اگر اين قثم بن عباس [را] كه جد من است در حضرت تو آبرويى هست [10] جان اين بنده را بحضرت خود برى، واز دست اين نامحرمان مرا خلاصى