تو مرد تمام باشى! وپادشاه بزرگ [خواهى بود] بر قول تو اعتماد كرديم اكنون معلوم شد كه نه تو پادشاهى ونه مردى! چون غدر كردى پادشاهان ومردان غدر نكنند. هلاو بفرمود تا او را شهيد كردند.
وبعضى روايت ميكنند: كه امير ابو بكر را با يكى از سادات بزرگ فرمان داد تا بطرف آذربيجان بر [د] ند وچندگاه همان جا باشند [1] تا در خلاص واعزاز او بعد از فراغ بغداد فرمان داده شود، چون امير ابو بكر را بآن سيد بزرگ بطرف آذربيجان چند منزل بردند [2] جماعت مرتدان با هلاو بگفتند [3] كه خطا كردى كه [4] امير ابو بكر سلامت به آذربيجان رسد، جمله لشكرهاء روم وشام ومغرب با او جمع شوند (و) هر آئينه انتقام خود بكشد، در عقب كسان (خود) فرستاد واو را باز آورد [ند] وشهيد كرد، والله اعلم [5] «پادشاه اسلام سلطان سلاطين [اسلام وپادشاه هفت اقليم را] در پادشاهى وعدل ودادگسترى حيات [6] باشد، آمين يا رب العالمين» [7].
حديث شهادت امير المؤمنين (المستعصم بالله) رضى الله عنه
كفار [به] چند روز أمير المؤمنين المستعصم باللّه را رضى الله عنه [8] خواستند تا نگاه دارند، جماعت مسلمان كه در ميان لشكر مغل بودند گفتند (كه) اگر هلاو خون اين خليفه بر زمين ريزد، او ولشكر كفار (مغل) در زلزله به [9] زمين (فرو) شوند، او را نبايد گشت وغرض (آن) مسلمانان اين [10] بود: كه أمير المؤمنين زنده بماند، جمله را در كشتن او توقف افتاد، مگر ملك موصل [11] بدر الدين لولو لعنه الله، وديگر كفار با هلاو (مغل) گفتند:
اگر خليفه زنده ماند، جمله مسلمانان كه در ميان لشكرند وآن
[1] مط ومب: همان جا با سيد باشد.
[2] مط ومب: آذربيجان بردند چند منزل برفت، جماعت
[3] مط ومب: گفتند
[4] مط ومب: اگر امير.
[5] مط ومب: رضى الله عنهم اجمعين
[6] مط: پيوسته باشد
[7] دعائيه بين « ... » در مب نيست.
[8] مط:
رضى الله عنه را
[9] اصل: بر زمين
[10] اصل: آن
[11] در اصل پريده وخوانده نمى شود.