بزرگتر (ين) مسلمانان كيست؟ مرا بحضرت خلافت نشان دادند، من آمده ام تا بر دست أمير المؤمنين مسلمان شوم. چون اين كلمات شيرين در ميان آورد، امير ابو بكر بدين مزخرفات زهر آلود اعتماد كرد، واز آنجا با اعزاز بخدمت أمير المؤمنين باز آمد، آنچه مشاهده كرده بود وشنيده تمام عرضه داشت.

وزير ملعون [1] گفت: كه صواب آنست كه أمير المؤمنين با تعظيم [2] هر چه تمامتر، در موكب خلافت بيرون رود، تا هلاؤ [ى] مغل شرط (استقبال و) خدمت بجاى آورد. هر چند ملوك اسلام رضى الله عنهم، أمير المؤمنين را گفتند: كه اعتماد نمى شايد كرد. چون تقدير آسمانى وقضاى ربانى رسيده بود [3] به هيچ وجه منع آن مسلمانان غازى رضى الله عنهم مفيد نيامد، بعاقبت قضا تازيانه قهر در عقب موكب [4] خلافت ميزد، تا أمير المؤمنين با يك هزار ودويست سوار معروف از ملوك وصدور علماء واكابر وتجار وكارداران دولت بيرون رفت، چون به لشكر گاه هلاؤ (مغل ملعون در) رسيد، او را با آن موكب بموضعى برداشتند وجمله را از هم متفرق گردانيدند وأمير المؤمنين را بگرفت [5] وفرمان داد، تا بقلم خود به بقاياى [6] معارف كه در بغداد بودند فرمان (مى) نبشت تا بيرون (مى) آمدند، تا تمام را بدست آورد وهمه را شهيد كرد [7] واينجا [8] در گذشته شدن امير ابو بكر پسر خليفه چند روايت است والله اعلم باصحها.

يك روايت آنست: كه او را وسليمان شاه را، وفتح الدين كرد [9] را ومجاهد الدين ايبك دواتى را جمله شهيد كرد (ند) وبعضى روايت ميكنند: كه چون از نزديك هلاو بخدمت پدر باز آمد [10] در وقتى كه أمير المؤمنين بيرون ميرفت، امير ابو بكر بيرون نرفت واز بغداد بطرف باديه بجانب [11] شام رفت. بعضى ميگويند: كه شهادت يافت بسبب آنچه در حضور هلاو [بعد از گرفتار شدن] كلمات درشت گفت، وآن كلمات آن بود كه [گفت]: ما را گمان افتاد كه ترا اصل بزرگ است