آب شد، وسلاح [1] شان تباه گشت، وعاجز شدند، بامداد (ان) لشكر كفار معاودت كردند ومصاف شد مسلمانان از غايت اضطرار وزحمت [شبانه] منهزم شدند، ملوك شكسته از دجله عبره كردند، وبه بغداد لشكرگاه كردند، بموضعى كه جامع وقصر سنجريست، چون لشكر ملاعين بدانجا رسيد، سليمان شاه وملك عز الدين ومجاهد الدين دواتى بخدمت خليفه آمدند، كه خصم بدر شهر رسيد، وما را در بغداد [2] سوار اندك است، وعدد كفار دويست هزار زيادت است، صواب آن باشد كه أمير المؤمنين در كشتى نشيند، وخزاين وحرمها را در كشتى نشاند، وما همه در خدمت أمير المؤمنين (در كشتى) با شيم، ودر دجله برانيم تا حد بصره، در ان جزاير مقام كنيم، تا نصرت حق تعالى درآيد [3] وكفار را مقهور گرداند.

خليفه با وزير اين معنى باز گفت، وزير ملعون أمير المؤمنين را گفت كه من با ايشان طريق صلح كرده ام وبدين حاجت نيست وايشان بخدمت أمير المؤمنين مىيند واگر بر قول من اعتماد نيفتد امير ابو بكر را بيرون بايد فرستاد [4] تا مزاج هلاو (مغل) معلوم كند، أمير المؤمنين را اين راى صواب افتاد، پسر خود (امير) ابو بكر را بيرون فرستاد، ووزير را معلوم شد [5] در سر معتمدى را به نزديك [6] هلاو فرستاد، كه امير ابو بكر را خدمت بسيار كن واعزاز (و اكرام) دار، واستقبال كن، كه خليفه اعتماد كند وغرض تو (به) حاصل شود.

چون امير ابو بكر بيرون آمد، به لشكرگاه هلاؤ رسيد، جمله خلايق [7] از كافر ومسلمان استقبال كردند وشرط خدمت بجا آوردند چون ببارگاه هلاؤ رسيد، هلاؤ بقدر چهل گام استقبال كرد وشرط خدمت باقامت رسانيد واو را بر جاى خود بنشاند [8] وبزانوى حرمت بخدمت (امير) ابو بكر بنشست وگفت: من [به] خدمت (نمودن) آمده ام [و] بندگى خواهم كرد (و) بركا كه عم من است وبر دست شيخ سيف الدين باخرزى (ساخورى) مسلمان شده است، من همان جا مسلمان خواهم شد [9] اما پرسيدم كه