چون يك كرت [1] هلاو منهزم گشت دوم كرت [1] از جمله خراسان وعراق، سوار وپياده از كفار ومرتد واسير جمع كرد، وباستدعاء وزير «رافضى عليه اللعنة» [2] روى به بغداد نهاد «و در مدينه السلام [3] بغداد لشكرى كه بود، آن ملعون مدبر رافضى چون عصيان وارتداد در مزاج وطبيعت داشت، لشكر گرد [كرده] بغداد [را] اجازت كرده بود» [4] وترسايان بغداد هم در سر، با هلاو يار شده (بودند) ومكتوبات نبشته بودند، ولشكرهاء كفار را استدعا نموده، از حال احتيال [5] وزير، ملوك وبندگان خليفه را كه سلاطين بود [ه ا] ند معلوم شده بود، ويك كرت مكتوب وزير كه به نزديك هلاو ملعون نبشته بود [6] بر خليفه عرض كردند، بر نوع قصد ايشان حمل كرد وسبب آن بود، كه ميان وزير، و (سلطان) مجاهد الدين ايبك سر دواتدار منازعتى ومخالفتى بود سر دواتدار مخالفت وزير را با پسر خليفه امير ابو بكر به سبب كشتن روافض معلوم داشت، واين معنى را بسمع مبارك أمير المؤمنين ميرسانيد، وزير را چون سعى (سر) دواتدار معلوم شد بخدمت خليفه چنان نمود، كه سر دواتدار مى خواهد، تا ترا از خلافت دور كند، وامير ابو بكر را بخلافت نشاند.

أمير المؤمنين را چون سعى هر دو طرف معلوم شده بود، به سخن هيچ كدامى در سعى يك ديگر التفات نمى كرد، وچون ملوك مكتوبات [7] وزير كه به نزديك هلاو نبشته بود، بخدمت خليفه باز نمودند، جواب داد، كه اين سعى ايبك (سر) دواتدار باشد، والا وزير ازين بابت نكند، ملوك از ان جواب افسرده شدند، تا چون هلاو بده فرسنگى بغداد رسيد سليمانشاه كه امير علم بود، وملك عز الدين پسر فتح الدين كرد [8] كه پهلوان دار الخلافت بود وميمنه لشكر خلافت ايشان داشتند، با (سلطان) مجاهد الدين ايبك سردواتى مستنصرى مشورت كردند، كه كار از دست بشد، وخصم زبر دست نزديك آمد، ووزير با اعدا بساخت أمير المؤمنين را باز بايد نمود [9] تا تدبير دفع كفار بسازد.