مجاهد الدين ايبك گفت هر سخن كه درين باب امكان داشت من بگفتم، در سمع أمير المؤمنين جايگير نيامد، باقى شما را هم اجازت خلوتى طلب كنم [1] شما هر دو عرضه داشت كنيد، بران طريق ملك سليمان شاه وملك عز الدين پسر فتح الدين كرد [2] هر دو از رسيدن خصم وطلب دفع وتدبير آن بخدمت خليفه عرضه داشتند فرمود، كه با وزير گفته شده است، جواب از وزير طلب بايد كرد، هر دو از بارگاه خلافت نوميد بيرون آمدند، وباجو نوين (با) هشتاد هزار سوار از طرف ايران وآذربيجان، زير دست بغداد جسرى از ملك موصل حاصل كرد وبه نزديك تكريت جسرى بر بست غازيان تكريت از شهر وقلعه بيرون آمدند، وجسر بسته كفار را تمام بسوختند، وكافر بسيار بدوزخ فرستادند، واندك مسلمان شهادت يافت [3] ديگر روز كفار مغل باز جسر را عمارت كردند، چنانچه بتحرير پيوسته است وبگذشتند [4] وبطرف كوفه وحلب وكرخ بدوانيدند، وخلق را شهيد كردند، ملك عز الدين پسر فتح الدين كرد [1] ومجاهد الدين دواتى با بيست هزار سوار از بغداد بر دجله بگذشتند وجماعت ساكنان كرخ وقصبات ديگر را بمدد طلب فرمود [5] وبا لشكر كفار مصاف كرد (ند).

چون حشم اسلام را پياده بسيار بود بيش ثبات نمودند [6] ولشكر كفار را باز داشتند، وجنگ دادند، هزيمت بر كفار افتاد، وبسيار بدوزخ رفتند (و) ملك عز الدين بسيار جهد نمود، كه هزيمت كفار را تعاقب بايد كرد تا هم بدين فتح بقاياى كفار را زير تيغ گذرانيده شود، مجاهد الدين دواتى در تعاقب تانى نمود، آن شب همان جا لشكرگاه مسلمانان شد، ودر جوار آن موضع شهرى است، كه آن را شهر شير گويند، از آب فرات [7] شق شود، وزمين آن شهر رفعتى دارد، وموضع لشكرگاه مسلمانان در پستى بود (و) در ان شب وزير رافضى ملعون، جماعتى را فرستاد، تا آب نهر بر لشكرگاه مسلمانان بكشاد (ند) تمام لشكر در زير