[()] (بقيه حاشيه صفحه 191) وبنات ايشان را برهنه بر كفل اسپان سوار كرده، از ميان بازار گذرانيده بودند، وزير ازين صورت متوحش وآزرده خواطر شده بود، والحق جاى آن داشت كه اهل سنت وجماعت نيز از ان حركت ناملايم، پسر خليفه را نفرين كنند، بدين لحاظ وزير از سر جفا در پرده خفا رسولى نزد هلاكوخان فرستاد، بعد از اظهار عبوديت وتقبيح صورت دار خلافت چنان قرا نمود كه اگر هلاكوخان بصوب اين ديار عنان عزيمت سبك گرداند، پيش از آنكه به تسويه صفوف احتياج افتد، تا باستعمال آلات حرب چه رسد، مملكت بغداد را تسليم كند واين معنى را بدلايل وشواهد معقوده استحكام داد، هلاكو با دلى ثابت وضميرى منشرح فرمان داد، تا لشكر اسباب يورش بغداد را آماده سازد، وسونجاق يونان را كه امير لشكر بود، در مقدمه روان كرده كه از دجله بگذرد، وجانب غربى بغداد را مخيم اقامت سازد ابن علقمى چون دانست، كه سهم مكيدت او بهدف مقصود پيوست، در سده خلافت عرضه داشت: كه امروز بحمد الله مجموع سلاطين داغ اخلاص بر جبين صدق دارند: اكنون هر سال چندين تومان مال را از خزينه بعساكر منصوره دادن از مقتضى راى رزين وفكر دوربين بعيد مى نمايد اگر امير المؤمنين رخصت فرمايد لشكر را باطراف وجوانب فرستاده، باشغال مناسب موسوم گردانيده شود تا خزانه را توفير باشد خليفه اين تدبير ناصواب را براى وزير منوط ومربوط ساخت وخود باستماع الحان خوش ومشاهده غلمان حوراوش اشتغال نمود، وابن علقمى در اندك زمانى اكثر اعيان سپاه را بهانه هاى متنوع متفرق وپراكنده ساخت. بعد از آنكه بغداد ....

[1] مط ومب: ايوانى اصل ايوبى، چنانچه گذشت ايوائى صحيح است،

[2] مط ومب: نخستين

[3] مط ومب: فرستاد،

[4] در نسخه اصل به سبب نم رسيدگى چند سطر سابق پريده وخوانا نيست از مط ومب تكميل شد