بد مذهب ورافضى، اسم او احمد العلقمى بود، وميان او وپسر مهتر امير المؤمنين كه امير ابو بكر نام بود، بسبب غارت روافض كه ساكنان كرخ ومشهد [امام] موسى جعفر رضى الله عنهما بود (ند) خصومتى افتاده بود، وامير ابو بكر پسر أمير المؤمنين ايشان را غارت كرده (بود) وبعضى را كشته بود، بدان انتقام وزير دار الخلافه كه رافضى وبد مذهب بود با أمير المؤمنين خلاف كرد، ودر سر وخفيه به نزديك هلاو مكتوبات نبشت [1] وبا ايشان بساخت، وكفار را استدعا كرد، ولشكرهاى گرد كرده [2] عراق را بطريق اجازت از بغداد باطراف فرستاد، وبر روى أمير المؤمنين چنان نمود، كه با كفار صلح افتاده است [و] او را به لشكر حاجت نيست [3] بعد از آنكه بغداد از لشكر خالى گشت، ناگاه لشكر كفار مغل بحوالى بغداد رسيدند، واز ملك موصل جسر [4] ستده بودند، وبر زير دست بغداد جسر به بستند [5] واز دجله بگذشتند، وتكريت قلعه يى بود، در غايت استحكام، غازيان تكريت بيرون آمدند، وآن جسر را بسوختند
[1] مط: نوشت
[2] مط: گرد بر كرد
[3] مط: ما را بلشكر حاجت نيست
[4] مط: خبر ستده
[5] مط: بستند.
تبصره در اين جا بعد از كلمات (جمع شدند وروى به بغداد نهادند) در نسخه طبع بمبئى (مب) تصرفى شده ناجايز وبس ناروا، عبارت اصلى مؤلف را كه ما از مط واصل نقل كرديم، حذف كرده اند، وبجاى آن بطرفدارى ابن العلقمى يك صفحه نوشته اند، وشايد اين كار را ملك الكتاب طابع كتاب كرده باشد، چون عبارات اين صفحه تماما مخالف با سبك نگارش وانشاى روان وسليس مؤلف است، بنابر اين حكم كرده مى توانيم، كه اين كار ناروا را عمدا وقصدا كرده اند كه خيلى منافى شيوه امانت وحفظ آداب علم است، در اين جا مرا با عقيده آن شخص كارى نيست، فقط از نقطه نظر رعايت امانت ادبى باين مختصر نگارش مجبور شدم، واينك عين عبارات مجعول را از مب نقل ميكنم، «جمع شدند وروى به بغداد نهادند .... در آن وقت وزارت أمير المؤمنين المستعصم باللّه بمؤيد الدين احمد بن عبد الملك العلقمى مفوض بوده، چون وزير در مذهب شيعه غلو ميداشت، عيار اعتقاد او در باطن با خليفه مغشوش شده بود، بسبب آنكه پسر خليفه ابو بكر بواسطه تعصب وحمايت اهل سنت وجماعت كه از مرتبه اعتدال گذرانيده بود وطايفه از لشكريان را فرستاده بود كرخ بغداد را غارت كرده بودند، وجمعى سادات هاشمى را كه در آن موضع متوطن بودند مأسور گردانيد، وبنين (بقيه در حاشيه صفحه 192)