پانزده سال ببايست، تا شهر سپاهان مسلم توانستند كرد، اگر قاضى سپاهان شهادت نيافتى، كفار را گرفتن سپاهان، مسلم نشدى، كه لشكر جرماغون وختيانوين [1] مدت پانزده سال بر در شهر صفاهان وحوالى آن جنگ وقتال مى كردند، واهل صفاهان، درين مدت دروازهاى شهر باز كرده بودند، چنانچه شب دروازه بسته نبودى واز غايت جلادت غازيان صفاهان، مغل را مجال درون رفتن نبودى، تا مردى را [2] جماعت مرتدان از راه بردند، كه قاضى را ببايد كشت، كه فتنه محافظت شهر، در پى اوست، چون قاضى را شهيد كردند، شهر بگرفتند، تا در شهور خمس وخمسين وستمائة امير علم خليفه بحق المستعصم بالله امير المؤمنين رضى الله عنه كه اسم او سليمان شاه ايوائى [3] تركمان بود رحمة الله عليه بامر دار الخلافه بعراق آمد، ولشكر مغل را كه در ديار آذربيجان وعراق بودند بشكستند، ومغل بسيار را در دوزخ [4] فرستاد [ند]. چنانچه آن جماعت لشكر مغل را مجال مقاومت سليمان شاه، ولشكر دار الخلافه نبود، مسرعان (را) به نزديك هلاؤ فرستادند بخراسان، واز وى مدد طلبيدند، وهلاؤ لشكر خراسان را از مغل وغير آن [5] مرتب كرد (ه) وعزيمت مصمم گردانيد (و روان شد، والله اعلم بالصواب)

حديث حادثه دار الخلافه

چون هلاو بطرف عراق رفت، وملك موصل كه او را بدر الدين لؤلؤ گفتندى لعنه الله شحنه كفار مغل قبول كرده بود، اتابك ابو بكر فارس هم شحنه داشت، ومال قبول كرده بود، از هر دو سوى [6] بمدد لشكر كفار بيامدند، ولشكرهاى كفار با هلاو در عراق جمع شد (ند) وروى به بغداد نهادند، وامير المؤمنين المستعصم بالله [7] را وزيرى بود