يلدز: به ضمه اول وسكون دوم وضمه سوم بمعنى كوكب (كاشغرى 3/ 30) يغرش: به ضمه اول وسكون دوم وضمه سوم، بمنزلت وزير وپائين از خاقان بود، كه باوقبه سياه حرير داده مى شد، وآنرا بر سر خود براى دفع برف وگرمى بر ميفراخت (كاشغرى 3/ 30) ينال: به تعليق نمبر 61 رجوع شود.

يوزبك: ظاهرا در تركى يوز بمعنى صداست (غياث 759) ويوزبك صد باشى وسردار صد نفر باشد در تركى (اوز) پرى فكسى بود بمعنى «ايشان» كه آنرا بعلامت تعظيم وتكريم مىوردند، مانند اوزخان بزرگ واوزبك يعنى بك بزرگ واو زجند يعنى شهر بزرگ واو ز حاجب يعنى حاجب بزرگ (حواشى ديوان مختارى 207) مختارى غزنوى راست:

راس حجاب او ز حاجب تاج دولت فخر دين ... ملت حق را پناه ودولت خان را سفير

(ديوان مختارى 207) ظاهرا اوزبك نام قوم معروف ويوزبك لقب صد باشى بايد دو لغت على حده باشند. در راحت الصدور نام يك نفر ملك ازبك معروف در عصر سلجوقيان (حدود 593 ه-) در عراق وبغداد مذكور است (ص 289) يغلق: به فتحه وسكون وكسره لام كه در فرهنگها يغلغ هم مسطور است ومعنى آن تير پيكان داراست (حواشى راحة الصدور 516) رشيدى گويد اين كلمه تركى ونوعى از تير است. نظامى گفت:

هنوزش پر يغلق در عقابست ... هنوزش برگ نيلوفر در آبست

(حواشى برهان 2447) يبغو: اين كلمه در اكثر كتب تاريخ به تصحيف كاتبان بيغو به تقديم باء موحده نوشته شده كه صحيح آن يبغو به تقديم ياء مثناة بوده، وماركوارت در كتاب ايرانشهر ثابت كرده كه اين نام در ميان تركان خيلى معمول بود، وبدلايل قطعى صورت صحيح آن يبغو است (حواشى راحة الصدور 480) وممكن است شكل قديم اين كلمه را يباقو بشماريم (رجوع بهمين كلمه)