هر روز چند بار مرا از فراق خود ... از عقل مى ستاند وبيهوش ميكند

بر كس مباد آنكه برين سوخته جگر ... آن عارض وكلاله شبوش ميكند

گويم ز جور هجرش فريادها كنم ... بازم اميد وصلش خاموش ميكند

ناكام بين كه از بن دندان همى كنم ... هر بد كه بر من آن رخ نيكوش ميكند

هر ساعتى كه ياد غمش ميكند دلم ... روزم سيه ز نو ربنا گوش ميكند

چشمم سپيد كرد ز زلف سياه خود ... روزم سيه زنور بناگوش ميكند [1]

(54) تينگو يا تاينگو طراز

در طبقه 16 ذكر العاشر (ص 308 ج 1) بانيكو طراز مطابق ضبط نسخه خطى طبع شده، ولى اصلا تينگو يا تاينگو است كه طراز شهرى بود در اقصاى ثغور تركستان آن سوى سيحون نزديك اسبيجاب (ياقوت وهفت اقليم) اما تاينگو از امراى بزرگ قرا خطائيان بود كه بدست خوارزمشاه در جنگ بزرگ طراز در 607 ه اسير وبعد از ان در آب انداخته شد (جهانگشاى جوينى) وقاضى شمس الدين منصور بن محمود الاوزجندى را در مدح تينگو قصيده مشهوريست كه مطلع آن اينست:

برخيز كه شمعست وشرابست ومن وتو ... آواز خروس سحرى خاست زهر سو

و در مقطع آن گويد:

بستند كمرها وگشادند سراغج ... ميران خطا جمله بفرمان تينگو [2]

در لباب الالباب تاينگو طراز هم مضبوط است. (ص 112 ج 1) بقول محمود كاشغرى تيانكو در اصل لغت تركى بمعنى حاجب بود (ديوان لغات الترك 3/ 281)