در متن كتاب آنرا صحيح نوشتم، ولى در حاشيه وذيل صفحه صورت ضبط اصلى آنرا نيز نشان دادم.

در تراكيب اضافى مانند عصاى او وكالاى احمد كه علامت اضافت را اكنون (ى) نويسند، درين نسخه برسم قديم همزه نوشته شده مثل عصاء او وغيره، شكل (ت) در اكثر كلمات مختوم باين حروف (ة) است، در حاليكه بعد از الف باشد.

نسخه موجوده در برخى اوراق نم رسيدگى وكرم خوردگى هم دارد، ولى جز چند سطر تمام آن خواند نيست. بر برخى از اوراق مهرها هم دارد مانند هارون يا زمان وبرهان الدين 1277، وبر اوراق ملحقه اوايل كتاب نوشته اند: 17 شهر جميد الثانى 1296 در بلده محروسه تا شقورغان

(45) صاحب وزير

اين شخص از رجال معروف دوره غوريانست كه وزير سلطان علاء الدين حسين غورى بود، وابن اثير نام او را عماد الملك خواجه صاحب نوشته كه معروف بود به صاحب وزير، ودرباره وى گويد: وكان للحسين وزير يعرف بخواجه الصاحب وكان كبيرا قد حنكته التجارب [1].

صاحب وزير در تمام حوادث مهمه سياسى آن عصر دستى داشت، ونزد مورخان مشهور است.

(46) ملك الكلام فراهى

وى قرار ضبط مؤلف، ملك الكلام امام شرف الدين احمد فراهى است، كه در طبقه 14 در شرح احوال بهرامشاه حرب يك قطعه وى را مولف نقل ميكند، مرحوم محمد قزوينى در تعليقات لباب الالباب عوفى (ج 1 ص 353) مينويسد: كه نبايد او را به ابو نصر بدر الدين محمود (يا مسعود) ابن ابى بكر بن الحسين بن جعفر الفراهى صاحب نصاب الصبيان كه معاصر يك ديگر واز اهل يك شهر بوده اند اشتباه نمود. صورت ديگر آن قطعه اينست:

همايون وفرخنده بر اهل گيتى ... مبارك رخ شاه فرخ نهاد است

شه نيمروزى ودر عهد ملكت ... خجسته هنوز اول بامداد است