پولادسورى غورى در سال (139 ه) در منديش غور امير شد، وهمين پادشاه در زمين داورد پايتخت زمستانى خويش قصرى را مانند منديش آباد كرد [1] مينورسكى مى نويسد كه منديش مسكن اصلى آل شنسب در دامنه كوه بلند زار مرغ افتاده بود [2] وى علاوه بر معلومات طبقات ناصرى اطلاعات ديگرى را ازين جاى نداده، وارباب مسالك هم ذكرى از ان نه كرده اند فرحى شاعر دربار غزنه در مدح حسنك وزير قصيده يى دارد، كه دران به تلميح وايهام نام سه قلعه معروف (سو، مرنج، منديش) آمده كه بقول گرديزى حصارهاى حفظ خزاين سلطانى بودند، وما از اشعار مسعود سعد سلمان هم در مى يابيم، كه اين شاعر مظلوم مدتها در حصارهاى (سو- مرنج) محبوس بود، واين حصارها خيلى محكم ومنيع بودند، فرخى گويد (در مدح حسنك كه عنقريب خزاين را از اموال پر خواهد كرد).

آن مال كز ميانه ببردند دانك دانك ... بستاند وبتنگ فرستد سوى حصار

ديدى تو زو، مرنج، ومينديش تا ترا ... زان مالها بنا كند وپر كند چو بار

اى شاه قلعهاى دگرساز كاين وزير ... سالى دگر بزربينبارد اين حصار [3]

اما سنگه كه بقول منهاج سراج دار الملك منديش بود، وآنرا خول مانى مى گفتند [4] معرب آن سنجه است، كه بقول ياقوت از مشهورترين بلاد غور بود، وى گويد:

«سنجه بكسر اوله بلد بغرشستان وهو الغور معروف عندهم [5] هكذا ابن اثير سنجه را از شهرهاى غور نوشته است، [6] كه موقعيت اصلى منديش وسنگه را نمى توان اكنون بصورت يقين تعين كرد، وياقوت گويد: كه سنجه وبيوار از شهرهاى غرجستان است وكسى