او به اكنون نيز بهمان نام موجود ومربوط است بولايت هرات، كه در حدود (90) ميل بسوى شرق آن شهر افتاده وبطرف غور از ان راه روند، وناحيتى است سرسبز وآبادان. اما ناب همان قصبه ايست، كه بقول منهاج سراج ميان فيروز كوه وهرات در صحن هريوالرود واقع بود ودران جا آبى وصحرائى بود لطيف ووسيع كه آنرا سه گوشه ناب مى گفتند، ودران موضع بين لشكر سلطان سنجر وسلطان علاء الدين غورى مصاف شده بود [1] ابن اثير نيز اين موضع را نام برده وگويد، چون بين سلطان علاء الدين غورى وسنجر مخالفت افتاد، علاء الدين برناب واوبه ومارباد وهراة الروذ زد، وآن جايها را نهب وغارت كرد. [2] باحتمال اقرب بيقين بايد گفت: كه نابى منسوب است بهمين ناب، كه در بين فيروز كوه وهرات واقع بود، وقصص وتواريخ ابو الحسن ابن هيصم بن محمد النابى از كتبى است كه در ناحيت هاى غور وهرات نگاشته شده بود، ومؤلف آن هم ازين خاك است.

متأسفانه كه اين كتاب از بين رفته واكنون سراغى از ان نداريم، ونه معلوم است، كه بزبان فارسى بود يا عربى؟ ور نه اگر در دست ما مى بود، در تاريخ خراسان وغور وهرات وغيره استفاده هاى خوبى از ان كرده مى توانستيم. (تكمله اين تعليق در نمبر 74)

(5) سلامى

مؤلف ما فقط در مورد ميل كشيدن چشم متقى خليفه در طبقه (4) روايت سلامى را نقل مى كند، وديگر ذكرى ازين شخص ندارد، وهو ابو على حسين بن احمد بن محمد سلامى بيهقى نيشاپورى از بزرگان نويسندگان وارباب لغت ومؤلفين قرن چهارم است، كه امام ثعالبى او را بنام ابو الحسن محمد بن عبد الله السلامى ذكر كرده وگويد: كه اشهر اهل عراق بود، ودر رجب سال (336 ه) در كرخ بغداد بدنيا آمد وبسن ده سالگى شعر گفت واز بغداد بموصل رفت، وبا بزرگان شعراى زمان مانند ابو عثمان الخالدى وابو الفرج الببغاء وابو الحسن التلعفرى محشور گرديد، وبعد از ان بحضور مؤيد الدوله وعضد الدوله در شيراز رسيد، وبه مدحش پرداخت، وبعد از وفات وى در سنه (394 ه) از جهان رفت، وبزبان عربى قصايد واشعار زيادى را داراست، كه ثعالبى برخى