جسته پديدار ميگشت اما نثر منهاج سراج ازين گونه معايب مبراست وبراعت وسلاست وشستگى عبارات وشگفتگى جملات والفاظ آن بدرجه ايست كه در برخى از محاسن از نثر بيهقى نيز تفوق جسته وسبقت يافته است.

اگر طبقات را سراپا بخوانيد، اغلاق وابهام را در ان نخواهيد يافت، نثرى است سهل وممتنع، وحاوى تمام صفات ادبى زبان پارسى، جملات آن از هم مجزا وخبرهاى جمل واضح وروشن است، صراحت دلالت وروشنى اداى مقاصد دران آشكار است، اگر اين رويه مستحسن وروش برجسته ومحكم نثرنگارى پارسى به اسلوب خشن ونامطبوع ومستكره وپر تكلف دوره مغل تبديل نمى گشت، وآن حسن خداداد وچهره بشاش وفرخنده باين رنگ غير طبيعى وحليه هاى ناشايسته آلايش نمى كرد، اكنون زبان پارسى نثرى قوى تر ودلچسب تر از اين ميداشت واسلوب نگارش آن پخته ومتين تر مى گرديد، بهر حال مولانا نثر نويسى است، جادونگار، وطبقات وى از شهكارهاى نثر زبان پارسى است.

(كابل، كارته 4، ثور 1321) عبد الحى حبيبى