مؤلف در بسى از مباحث خويش به مقدسى حوالت دهد، واين كتاب از مآخذ وى بود (رك: 72)

(7) تاريخ يمينى:

در آغاز طبقه (10) يمينى مذكور افتاده، واين همان تاريخ العتبى معروف بتاريخ يمينى است، كه در عصر سلطان محمود در غزنه از طرف ابو نصر محمد بن عبد الجبار العتبى در حدود (415 ه) نگارش يافت.

ابو نصر محمد عبد الجبار در رى بدنيا آمد ودر خراسان بمرتبت كمال رسيد، ودر انشاى عربى آيتى بود، ودر حضرت سبكتگين با ابو الفتح بستى بشغل كتابت پرداختى، ومدتى هم در نيشاپور بخدمت شمس المعالى بودى، العتبى تاريخ اليمينى را بنام يمين الدوله سلطان غزنه نبشت، ووقايع سلطنت ابو منصور سبكتگين وسلطان محمود را دران شرح داد، سبك انشاى العتبى درين كتاب با سلوب ترسل وتسجيع است، وبآنچه ثعالبى در يتيمة الدهر كرده است مى ماند احمد بن على بن عمر المنينى دمشقى در سال (1150 ه) بنام الفتح الوهبى ونجاتى بنام بساتين الفضلاء برين كتاب شروحى نوشتند [1] وابو شرف ناصح بن ظفر بن سعد منشى جرفا دقانى (گلپايگانى) در اواخر قرن هفتم هجرى (در حدود 603 ه) آنرا بفارسى ترجمه كرد، اين كتاب بسال (1272 ق) در تهران طبع شد، هكذا يك ترجمه تحت اللفظى يمينى از طرف كرامت على در قرن 19 مسيحى انجام يافت، كه نسخه آن در موزه بريتانيا تحت نمره (1888) موجود است، وترجمه هاى تركى هم دارد.

(8) قانون المسعودى:

در آغاز طبقه (5) مؤلف ما نام اين كتاب را مى نويسد، وگويد:

بروايت قانون مسعودى كه ابو معشر منجم كرده است وازين پديد مىيد، كه در برخى از مسايل نجومى قانون مسعودى مرجع مؤلف ما بود، ولى انتساب اين كتاب به ابو معشر منجم سهو است، زيرا اين كتاب نگاشته وپرداخته ابو ريحان البيروتى معروف است، ومورخين آنرا به ابو معشر نسبت نه كنند.