ضبط نمود، رفتن مولانا درين سفر بطرف سيستان نيز بدون مقصد وغايتى نبود، ودر عين رسالتى كه بدر بار قهستان وحكمدار ملاحده از طرف ملك ركن الدين محمد عثمان مرغنى از خيسار غور داشت، مامور بود، كه در فراه بحضور ملك تاج الدين ينالتگين پادشاه سيستان رود، واستحكام عهد را بنمايد، مولانا پادشاه سيستان را در داورى) فراه دريافت وبا او عهد مستحكم كرد [1] واز ديدار آن پادشاه در مسائل تاريخى نيز استفاده نمود، وحكايتى را بوقت ملاقات از ان پادشاه شنيد، كه در طبقه (16) در ذكر ملك قطب الدين ايبك خوارزم شاهى نقل وضبط كرد، پس درين سفر مولانا حامل دو پيغام بود، يكى بدربار سيستان وديگر بدربار حكمدار ملاحده قهستان، كه هر دو را بجا كرد، وواپس بخيسار بازگشت.

3 - در سال ديگر (623 ه) باز مؤلف بحضور ملك ينالتگين موصوف ميرسد، واز راه فراه بدربار ملاحده رسالت مى يابد كه تفصيل اين رسالت چنين است:

درين سال مؤلف عزم داشت كه بهند رود، ودر خيسار از ملك ركن الدين محمد اجازت طلبيد، وبجهت تهيه ما يحتاج سفر وخريدارى ابريشم بفراه رفت، چون بحوالى آن شهر رسيد، ملك تاج الدين ينالتگين را با ملاحده بجهت قلعت شهنشاه كه در حوالى نيه است خصومت افتاد، واز پيش لشكر آنها منهزم شده بود، چون براى ايفاى وظايف رسالت ومعاهده ومذاكره مصالحه، يكى از رجال آن دربار حاضر نشده بود، مولانا را طلب فرمود، وتكليف كرد، تا به قهستان رود، وپسر ملك ركن الدين خيسار را هم باسم توسط با او فرستاد، مولانا از راه فراه به شهر نيه رفت واز آنجا به قهستان رسيد، وباز هم به نيه آمد، وميان ملك تاج الدين وشمس الدين محتشم ملاحده صلح پيوست، وماموريت خود را انجام داد. بعد از انجام اين ماموريت چون به نزديك تاج الدين ينالتگين آمد، پادشاه از وى خواست كه باز بدر بار ملاحده بايد رفت، وجنگ را طلب كرد، ولى مولانا چون سفر هند پيش روى داشت، اين سفر را قبول نكرد، وملك تاج الدين وى را در قلعه صفهبد سيستان شهر بند كرد، دوره حبس مولانا تا (43) روز طول كشيد، وملك