«واين كاتب در شهور (618 ه) خدمت او (ملك ناصر الدين) را بولايت گزيو وتمران دريافت واز وى آثار مروت مشاهده كرد، ودر ان عهد اين داعى يكى از بنات اكابر اقرباى خود در حباله خود مىورد، وآن اول حال جوانى بود، القصه از خدمت ملك ناصر الدين ابو بكر داعى اسپى التماس كرد، وحال تزويج يكى از اقرباى خويش بنظم بر راى او عرضه داشت در جواب آن قصه ونظم رباعى بگفت وبقلم خود ثبت كرد، وبر پشت قصه بدست داعى داد ... » [1] چون مسكن مولانا در فيروزكوه بود، بنابران اين سفر وى را قرار اسناد موجوده دومين سفرش گفته مى توانيم كه به يكى از ولايات شرقى غور براى مسئله عروسى اتفاق افتاده است.

طورى كه خود مولانا گويد هم درين سال (618 ه) از تمران پس بطرف غور باز آمده شد ودر قلعه سنگه ملك حسام الدين حسن عبد الملك را ديده آمد، وهم درين وقت مولانا حكايتى را از ملك تاج الدين شنيد، كه آنرا در كتاب خود نقل فرمود [2] چنين بنظر مىيد، كه درين اوقات مولانا، تولك را مسكن ومقر خود قرار داده باشد، زيرا بعد از سفر تمران غالبا با عروس نو خود، از راه سنگه ميگذرد، وبعد از سه سال در سنه 620 ه باز وى را در تولك مى يابيم درين عهد فتور ودوران يغماى لشكر مغل از سال (617 تا 620 ه) جز اينكه مولانا سفرى به تمران وگزيو كرد، در اوقات ديگر مدت چهار سال در غزوات با اهل تولك موافقت مى نمود، كه همه اقرباء واخوان وى بودند، وبعاقبت از دست كفار بسلامت ماند [3]

سفرهاى سياسى ورسالت وى بفراه وسيتان وقهستان:

چنانچه پيشتر مذكور افتاد، مولانا منصب سياسى پدرى را كه رسالت دربار غور وملوك اين ديار باشد، كرت اول در سن (24) سالگى بسال (613 ه) نايل گشت، وبعد از مدت هفت سال باز او را اتفاق سفرهاى متعدد بسوى سيستان وقهستان افتاد، وبرسالت بآن ديار برفت، چون وى