سلطان و) مادر او [ملكه جهان] قربت وقبول يافت [1] مصالح محتشم شهاب الدين بپيش تخت سلطان لحفظ الغيبة [2] تيمار داشتى مى كردند [3] وفرستادگان او را اعزاز [ى] كردى ومهمات ايشان را كه بحضرت بودى، با تمام رسانيدى. چون حادثه چنگيزخان ظاهر شد واهل حضرت خراسان وخوارزم متفرق شدند، واين زاهد بدان واسطه خود را به قهستان انداخت به نزديك محتشم شهاب، بسبب حقوق ما تقدم قربت تمام يافت، واعزاز واكرام وافر ديد، چون محتشم شهاب از فرماندهى قهستان معزول شد، (و) به الموت رفت ومحتشم شمس بيامد واين زاهد ازين [4] محتشم اعزاز نيافت، چون با او سابقه يى نداشت [5] غيبت محتشم شهاب در دل زاهد كار كرد وخواست تا بقضاى حق (محتشم شهاب، ازين محتشم شمس كه ناسخ او بود، انتقامى كشد) وخود را بدولت شهادت رساند، وغزائى بجا آرد، روزى دربار گاه محتشم شمس در آمد، وعرضه داشت، كه مرا خلوتى مى بايد، ومصالح كلى دارم، در خلوت باز نمايم.

محتشم بارگاه خود را خالى كرد، زاهد گفت: من ايمن نيستم از آنچه نبايد كه من در اثناء عرضه داشت (مصالح) باشم نامحرمى در آيد وعرضه داشت من مختل ماند، اگر محتشم فرمان دهد تا در بارگاه (را) از درون (بسته كنم، دل من از خوف ايمن باشد، محتشم گفت روا باشد در بارگاه از درون) زنجير بايد كرد، زاهد صادق برخاست ودر بارگاه از درون بست وپيش محتشم بيامد [6] وبنشست، وسنت وعادات آن محتشم چنان بود، كه خنجر پلارك [7] آبدار، مدام در [8] دست ايشان بودى، گاهى بدست مى گرفتى.

زاهد روى به محتشم كرد، كه بر من ظلم ميرود، [و] در شهر (و) مملكت تو اين خنجر بدست تو، براى چه داده اند؟ بجهت آنكه تا ظلم وتعدى ظالمان از ضعفا دفع كنى، خنجر بدست من بده، تا ببينم، كه تيز هست يا نى؟ محتشم به غفلت آنچه (زاهد) مرد ضعيف است، واز وى خلافى