چون از كار هرات فارغ شدند، وهرات را خراب كردند، لشكر مغل دو فوج شدند، يكى [1] بطرف سيستان برفت، سعدى چربى وديگر نوينان [2] بزرگ بر سر آن لشكر. ويك فوج ديگر بپاى حصار قلعه كاليون آمد [ند] ودر قلعه لشكرگاه كرد [ند] وآن قلعه حصنى است، كه در دنيا باستحكام [3] آن حصار موضعى نيست، چه (در) بلندى ورفعت، وچه در حصانت. ولفظ كتب [و] استادان عالم [4] در مسالك وممالك جمع كرده اند، برين [5] وجه [ذكر آن قلعه] آورده اند، كه «احصن حصون الدنيا واحسنها» كاليون حصارى است: كه از پاى شهر هرات تا بپاى آن قلعه هر كه روان شود، بيست فرسنگ، روى در بالا ورفعت ميبايد رفت، تا بپاى آن حصار رسند [6] وچون بپاى آن حصار رسيده شود. يك فرسنگ ديگر در بالا بايد رفت، تا بپاى سنگ آن قلعه رسد، كه باره حصار، بر (سر) آن سنگ است، وبلندى [7] سنگ [او] بقدر يك هزار ذراع يا زيادت باشد روى آن سنگ مثل ديوارى است، كه بر رفتن هيچ جانور [ى] بران ممكن نگردد، مگر حشرات ارضى را، وبران سنگ صحن بقدر چهار تير پرتاب يا زيادت باشد، وهفت چاه آب در ان قلعه در سنگ خارا حفر [ه] كرده اند، ودر هر يك چندان آب زاينده باشد، كه هرگز بخرچ نقصان نگردد، ودر ميان قلعه ميدانى بس بزرگ بود، وپسران ابو بكر كه پهلوانان سلطان محمد بود [ه ا] ند، دو پهلوانان نامدار، ودو [8] زنده پيل [9] كارزار، كوتوال [10] (آن) قلعه بودند.

ثقات چنين روايت كردند: كه هر دو برادر در رجوليت وعيارى نامدار واميران حصار بودند، وهر دو برادر در بلندى قامت چنان بودند كه وقتى كه دست در ركاب سلطان (محمد) زده،، بطوف ميرفتند، سر ايشان از سر سلطان (محمد) يكسر بالاتر بودى [11] ودرين حوادث اختيار الملك دولت يار طغرائى، كه يكى از فرماندهان ممالك خوارزم شاهى