رايان هندوستان بود نامزد شد، وتمامت آن ولايت [1] واطراف آن ممالك [را] نهب كرد [ه] وغنايم بسيار بدست آورد [2] ودر پاى حصار رن تنبهور روز يكشنبه [يازدهم] ماه ذى الحجه سنه ست واربعين، ملك بهاء الدين ايبك (خواجه) شهادت يافت، والغ خان معظم بطرف ديگر از حصار بجهاد مشغول بود، وبندگان او در مبارزات وغزو [3] بودند، ومرد بسيار از كفار بدوزخ فرستادند، وغنايم وافر گرد آوردند [4] ولشكر اسلام را از غنايم پر دست گردانيد، وبحضرت اعلى باز آمد روز دوشنبه سويم ماه صفر سنه سبع واربعين وستمائة (به) درگاه اعلى پيوست.

و درين سال راى اعلى اعلاه الله را باتصال خانواده الغ خانى [5] ميلى افتاد، كه هر سال در لشكركشى وجد خدمتى [6] درگاه اعلى آثار پسنديده [مى] نمود، تا حدى كه هيچ پادشاه را بنده اى كه بخانى وملكى رسيد [ند] از ذات مبارك وعنصر [همايون] الغ خانى شگرفتر وبا حزم تر ونيكو راى تر، ودر لشكركشى دليرتر، ودر خصم شكنى مظفر تر [ازو] نه بوده است، تا به تشريف اتصال حضرت اعلى سلطان الاعظم ناصر الدنيا والدين خلد الله ملكه وسلطانه مشرف باشد [7] وباستظهار آن پيوندد، در كوشش رونق ممالك وكشش خصمان اطراف بيفزايد.

الغ خان [8] معظم، بر سبيل تعظيم اوامر وامتثال فرمان بردارى [و] انقياد نمود، وحديث العبد وما فى يده ملك لمولاه برخواند، و (آن) اتفاق روز [دو] شنبه بيستم [ماه] ربيع الآخر، سنه سبع واربعين وستمائة به عقد مبارك پيوست وآية مرج البحرين يلتقيان [9] (به) آثار انوار شاهزادگان بحكم يخرج منهما اللؤلؤ والمرجان [9] ظاهر [10] گردانيد حق تعالى آن (پاد) شاهزادگان را در حيات سلطان الاعظم ودولت الغ خان معظم، بدولت (و سلطنت) شمسى، وارث اعمار جمله پادشاهان داراد، بمحمد وآله الامجاد.

چون چنين اتفاقى كه نتيجه سعاد [ا] ت اتصالات فلكى بود ظاهر شد [ه] منزلت الغ خانى از منصب ملكى وامير حاجبى، بجاه وعلو منصب خانى