بطرف تبرهنده. چون بدان موضع رسيد، امراء ترك خروج كردند، امير جمال الدين ياقوت حبشى را شهيد كردند، وسلطان رضيه را بگرفتند ومقيد كردند، وبقلعه تبرهنده فرستادند، واز حوادثى [1] كه در اوايل عهد سلطان رضيه افتاد، بزرگتر آن بود: كه قرامطه وملاحده هندوستان، باغراء شخصى دانشمند گونه، كه او را نور ترك [2] گفتندى، از اطراف ممالك هندوستان چون گجرات وولايت سند، واطراف دار الملك دهلى وسواحل جون وگنگ [3] در دهلى جمع شدند، ودر سر با هم بيعت كردند، باغراء (آن) نور ترك قصد اسلام كردند، واين نور ترك تذكير ميگفت، واوباش خلق با او جمع شدند، وعلماء اهل سنت وجماعت را ناصبى ميگفت، ومرجى نام ميكرد وخلق عوام را بر عداوت طوايف علماء مذهب ابو حنيفه وشافعى تحريض [4] مى نمود، تا ميعادى نهادند، وتمامت طوايف ملاحده وقرامطه، روز جمعه ششم ماه رجب سنه اربع وثلاثين وستمائة، بقدر يك هزار مرد با سلاح وبا شمشير وسپر (و تير به) دو فوج شده، به مسجد جامع دهلى در آمدند، يك فوج بطرف حصار نو، بدر مسجد جامع از طرف شمالى در آمدند وفوج دوم از ميان بازار بزازان بدر مدرسه معزى بر ظن آنكه اين مسجد جامع است در آمدند، واز هر دو طرف تيغ در مسلمانان بگرفتند [5] وخلق بسيار بعضى به تيغ آن ملاحده، وبعضى بزير پاى خلق شهيد شدند چون نفير از ميان خلق بواسطه آن فتنه برآمد، مبارزان حضرت چنانچه نصير الدين ايتمر [6] بلارامى رحمه الله، وامير ناصرى [7] شاعر، وديگر مردان با سلاح از طرف مناره جامع سوار شدند، وبا جوشن، وبرگستوان [8] وخود ونيزه وسپر مرتب درآمدند، وتيغ در ملاحده گرفتند، ومسلمانانى كه بر بالاى مسجد جامع بودند سنگ وخشت روان كردند، وجمله ملاحده وقرامطه را بدوزخ فرستادند